Ο εχθρός τώρα είμαστε εμείς

 

Ο εχθρός τώρα είμαστε εμείς


Με αφορμή την επιδημία του covid-19, ο καπιταλισμός αναδιοργανώνεται, νέες πειθαρχήσεις επιβάλλονται. Τα εργαλεία του νέου ολοκληρωτισμού κτίζονται εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία, στα πολεμικά μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν, στο Αιγαίο και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ευρωπαϊκής περιφέρειας, στα γκέτο των δυτικών μητροπόλεων, στους χιλιάδες μικρούς ατομισμούς του νεοφιλελευθερισμού. Όμως, όσο δυστοπική κι απόλυτη κι αν είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνεται, έχει και τους εχθρούς της.


Πατήστε εδω

Η κωμωδία της χούντας

 

Η κωμωδία της χούντας


Το φίλμ «η Κωμωδία της Χούντας», αποτελείται από εικόνες της εποχής για τις γιορτές που διοργάνωνε το καθεστώς, οι οποίες κατέληγαν σε κωμωδία. Η κωμωδία της χούντας ανέδειξε σε κυρίαρχη ιδεολογία τον λεβεντοπατριωτισμό και κυρίαρχη αισθητική το κιτς.


Πατήστε εδω
ή
εδω
ή σε 3 μέρη
1.
εδω
2.
εδω
3.
και εδω

Ο Περικλής Κοροβέσης επιστρέφει στο κελί των βασανιστηρίων

 

Ο Περικλής Κοροβέσης επιστρέφει στο κελί των βασανιστηρίων

Το ρεπορτάζ ακολουθεί τον συγγραφέα των Ανθρωποφυλάκων καθώς επιστρέφει νικητής στο πρώην στρατόπεδο του ΕΑΤ - ΕΣΑ, πενήντα χρόνια μετά τον άγριο βασανισμό του από τη Χούντα των Συνταγματαρχών

Πατηστε εδω
ή
εδω

Joker 2019

 

Joker 2019



Εξετάζοντας το μύθο του «Joker» από ένα αμιγώς κοινωνικό πρίσμα, το νέο φιλμ του Τοντ Φίλιπς προσφέρει ένα τρυφερό αλλά και τρομακτικό πορτρέτο.

Βασισμένος σε μια πρωτότυπη ανάγνωση του χαρακτήρα, ο Αρθουρ Φλεκ της ταινίας δεν είναι ένας εκ φύσεως παρανοϊκός κακός αλλά το δημιούργημα μιας κοινωνίας που δε δίνει την ίδια σημασία σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, που υποβιβάζει και υπονομεύει τους μη προνομιούχους, αντιμετωπίζοντας τους σαν σκουπίδια και που με τρομακτική ευκολία στιγματίζει όσους και όσα δεν μπορεί να κατηγοριοποιήσει σε εύκολα ορισμένα κουτιά.

Η εικόνα της πόλης που εξελίσσεται η πλοκή (Gotham City), η χωρική της διάρθρωση, οι παρηκμασμένες γειτονιές της, τα πολυτελή κτίρια, οι απεργίες, τα σκουπίδια της, τα golden boys , η διάχυτη βία της, η εγκατάλειψη των «τρελών» και των «ανάξιων»– καθορίζεται από έναν βαθύ ταξικό διαχωρισμό' μεταξύ πλούσιων και φτωχών, αστών και προλετάριων, των πάνω και των κάτω. Όλα αυτά τα δομικά μέρη του φιλμ στοιχειοθετούν έναν σκληρό, επιθετικό κόσμο.
Μάλιστα, δεν είναι απλά «ταξική» η κοινωνία του Gotham αλλά καπιταλιστική, αφού (όπως γίνεται σαφές στη δήλωση του Wayne περί επιτυχημένων και αποτυχημένων που παίρνουν ό,τι τους αναλογεί) μήτρα και μέτρο όλων των ταξικών διαχωρισμών που σκιαγραφεί η ταινία είναι το πόσο αξίζει ο καθένας σε μια κοινωνία-αγορά.

Οι ψυχαναλυτικές και ψυχιατρικές προσεγγίσεις που έχουν ακουστεί για την ταινία, φαίνεται να αγνοούν ίσως την πιο σημαντική σκηνή της ταινίας, που αποδεικνύει ότι η «τρέλα» του Τζόκερ είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών: τη στιγμή που μια κοινωνική λειτουργός ανακοινώνει στον ήρωα ότι κόβονται τα δημόσια προγράμματα ψυχικής υγείας, χάρη στα οποία λάμβανε τα φάρμακά του και μπορούσε να επισκέπτεται γιατρούς.
Βέβαια, η συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργός κάνει στερεότυπα και μηχανικά τη δουλειά της, αδυνατεί να ακούσει τον άνθρωπο που έχει απέναντί της και απλά μεσολαβεί, γραφειοκρατικά, για να παίρνει τα φάρμακά του. Ωστόσο, και αυτή η πενιχρή βοήθεια παύει να υπάρχει γιατί καταργείται η υπηρεσία της.
Δεν πρόκειται για ένα σεναριακό εύρημα που διευκολύνει την πλοκή. Η σχετική απόφαση ελήφθη πραγματικά το 1988 από τον πρόεδρο Ρίγκαν ο οποίος ψαλίδισε τα ομοσπονδιακά προγράμματα ψυχικής υγείας κατά 25% πετώντας κυριολεκτικά στον δρόμο χιλιάδες ανθρώπους που έβρισκαν καταφύγιο και προστασία σε κρατικές δομές. Πολλοί από αυτούς κατέληξαν σύντομα σε φυλακές, ακριβώς τη στιγμή που ο Ρίγκαν δημιουργούσε τη βιομηχανία ιδιωτικών σωφρονιστικών καταστημάτων. Το νεοφιλελεύθερο κράτος δημιουργούσε ταυτόχρονα την προσφορά και τη ζήτηση κρατουμένων, προς όφελος του ιδιωτικού τομέα.

Στην ένταση αυτή που ορίζει το γίγνεσθαι του Arthur Fleck σε Joker, και που η ταινία αποτυπώνει ως ένταση μεταξύ (ψυχωτικού) εγκληματία και (πολιτικού) εξεγερμένου, ίσως βρίσκεται το πλέον ριζοσπαστικό στοιχείο της ταινίας, ότι η πορεία προς την παράνοια και την αδικία μπορεί συγχρόνως να γίνει δίοδος προς μια κοινωνική χειραφέτηση.

Τέλος, η ταινία ταιριάζει απόλυτα σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να πάνε να την δούνε, σε εκείνους που ούτε καν μάθανε για αυτή, σε εκείνους που ίσως δεν θα τους επέτρεπαν από τα ταμεία να πάρουν εισιτήριο ή θα τους πετούσαν έξω οι σεκιουρητάδες επειδή θα δημιουργούσαν πρόβλημα ή δεν είχαν να πληρώσουν το αντίτιμο.



Πατήστε εδω

The Navigators

 

The Navigators

ΒΡΕΤΑΝΙΑ 1995 : Η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων προκαλεί θυελλώδη ανατροπή εργασιακών σχέσεων. Αβέβαιο μέλλον περιμένει τους ήρωες – εργαζόμενους στους σιδηροδρόμους – και μέσα από την ανασφάλεια που αρχίζουν να βιώνουν, δοκιμάζεται η φιλία τους και η σχέση με τους γύρω τους. Ο Κέν Λόουντς μέσα από τη καταγραφή των υπαρκτών κοινωνικών προβλημάτων, συνθέτει πάντα ενδιαφέροντες καθημερινούς ανθρώπινους χαρακτήρες, ενώ η κινηματογραφική γραφή του αποτελείται από μια ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων που άλλοτε έχουν χιουμοριστική και άλλοτε δραματική απόχρωση, πάντα μέσα από τη δική του ιδιαίτερη, ανοιχτά πολιτικοποιημένη κινηματογραφική γλώσσα. Το «Navigators» είναι ένα ευρηματικό κοινωνικό δράμα με καλές ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης μένει πιστός στο στυλ του κοινωνικού ρεαλισμού που τον καθιέρωσε και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία – καταγγελία των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων και της επίδρασης που αυτές ασκούν στη ζωή και την ψυχοσύνθεση των εργαζομένων. Το αιχμηρό σλόγκαν της ταινίας ¨δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις¨ δημιουργεί πολλά ερωτήματα στο κοινό για το αβέβαιο εργασιακό μέλλον και γενικότερα για την ίδια τη ζωή στον καπιταλισμό. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα που βγήκε η ταινία στις αίθουσες έγινε συγκυριακά ένα μεγάλο σιδηροδρομικό ατύχημα στη Βρετανία με 5 νεκρούς, που δεν είναι ασφαλώς το πρώτο. Είναι γεγονός ότι οι Βρετανοί είδαν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας τους να αλλάζει προς το χειρότερο μετά την ιδιωτικοποίησή του, ενώ τα «ατυχήματα» έχουν αυξηθεί σε πρωτόγνωρο βαθμό. Οι » Navigators » είναι μια ταινία που καταγράφει με έναν εκπληκτικό τρόπο τη σημερινή περίοδο της ανεργίας, της ανασφάλειας και των προσωπικών αδιεξόδων.

Πατήστε εδω

Το ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ

 

Το ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ

Θα σας πω μια ιστορία για ένα ντοκιμαντέρ. Ο αλληλέγγυος Michael Fidelio προσγειώνεται στη μεγάλη μας αποικία, ερχόμενος από το κέντρο του Μονάχου. Από καιρό είχα την ιδέα να γίνει ένα βίντεο μέσα στο εργοστάσιο. Από τις πρώτες συνελεύσεις της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης που συμμετείχα, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ μού είχαν κολλήσει την ταμπέλα του «δημοσιογράφου». Τώρα είχα βρει και τον παρτενέρ στο έγκλημα της νομιμοποίησης αυτού του εργατικού-κοινωνικού αγώνα. Επισκεφτήκαμε λοιπόν το εργοστάσιο των εργαζομένων που δεν παράγει εκμετάλλευση, αλλά συνεχίζει να παράγει προϊόντα και συνάμα χαμόγελα, κοινωνική απελευθέρωση και ένα εισόδημα σε κάποιους ανθρώπους που η εταιρία αποφάσισε να αφήσει στον δρόμο. Φτιάξαμε το βίντεο-ντοκιμαντέρ «Το ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ» στις 29 Μαρτίου με ένα smartphone. Και για να κλείσω αυτήν την ιστορία και να αφήσω τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες να σας τα πουν οι ίδιοι, τους αξίζει μόνο ένας στίχος: Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα και ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο.
η ΦΩΝΗ μας έχει ΔΥΝΑΜΗ!


Πατήστε εδω

Υπόθεση Λαμπράκη

 

Υπόθεση Λαμπράκη

Θεσσαλονίκη 22 Μαΐου 1963. Με το θάνατο του Γρ. Λαμπράκη γράφεται μία μυστηριώδης σελίδα στην ελληνική ιστορία. Οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές της.

35 χρόνια μετά, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Βούλτεψης και ο Γιώργος Μπέρτσος, οι τρεις δημοσιογράφοι που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη του σχεδίου της δολοφονίας του ειρηνιστή βουλευτή της αριστεράς, στις 22 Μαΐου του 1963, ξαναγυρνούν στη Θεσσαλονίκη και ξεφυλλίζουν τις σελίδες της υπόθεσης.

Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζονται οι προσπάθειες της κυβέρνησης και της αστυνομίας να εμφανίσουν τη δολοφονία ως ένα τροχαίο ατύχημα. Παράλληλα, ο Εμμ. Εμμανουηλίδης, ο άνθρωπος που καταδικάστηκε ως ο δολοφόνος του Λαμπράκη, περιγράφει πως μερικές ώρες πριν από το έγκλημα, εκατοντάδες παρακρατικοί καλούνται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής όπου έγινε η δολοφονία. Ο υπομοίραρχος της ασφάλειας λέει στους συγκεντρωμένους: "Στόχος μας είναι ο Λαμπράκης".

Οι τρεις δημοσιογράφοι περιγράφουν τα κόλπα που χρησιμοποιούν για να βρουν νέα στοιχεία και να βοηθήσουν τον ανακριτή Χρ. Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δελαπόρτα και Μπούτη. Χάρις στις προσπάθειες των τριών ρεπόρτερ αποκαλύπτεται η δράση της "οργάνωσης Καρφίτσα" (για να αναγνωρίζονται μεταξύ τους και από την αστυνομία, οι παρακρατικοί έχουν στο πέτο τους μία καρφίτσα) και, όπως περιγράφει ο Εμμ. Εμμανουηλίδης, η πρόβα τζενεράλε της «Καρφίτσας» γίνεται τρεις μέρες πριν τη δολοφονία του Λαμπράκη, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στρατηγού Ντε Γκωλ στη Θεσσαλονίκη.

Χάρις στην άρνηση του Χρ. Σαρτζετάκη να υποκύψει στις πιέσεις της κυβέρνησης και της δικαστικής ιεραρχίας, οι δύο φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας και πολλοί ανώτατοι αξιωματικοί της χωροφυλακής, θα βρεθούν τελικά στο εδώλιο των κατηγορουμένων.

Ο τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τ. Παπαγεωργόπουλος, που υπηρέτησε στην ΚΥΠ επί Ενώσεως Κέντρου, υποστηρίζει ότι ο Γ. Παπαδόπουλος και στενοί συνεργάτες του στην ΚΥΠ είχαν σχεδιάσει την δολοφονία. Ο Γ. Ρωμαίος μιλάει για τις πιέσεις και τις προσφορές δωροδοκίας που δέχθηκε από το πολιτικό γραφείο του Καραμανλή, προκειμένου να μη δημοσιεύσει τις πληροφορίες του. Για τις συνθήκες της εποχής και την προσωπικότητα τον κορυφαίου γιατρού και Βαλκανιονίκη μιλούν οι: Λ. Κύρκος, Μιχ. Παπακωνσταντίνου, Γ. Λιναρδάτου, Κ. Τσαρουχά, κόρη τον τραυματισθέντος το ίδιο βράδυ βουλευτή της ΕΔΑ Γ. Τσαρουχά, ο συγγενής του Λαμπράκη Οδ. Τσουκόπουλος κ.α.


Ένα τροχαίο ατύχημα

Πατήστε εδω
ή
εδώ

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Πατήστε εδω
ή
εδω