Κρέας
Στρωτό, απλό, κοινωνικό σινεμά που βάζει την ελληνική επαρχία σε μεγεθυντικό φακό.
Εξερευνά τις αντιζηλίες / διαφορές στην ιδιοκτησία γης, τη πατριαρχία, τη συγκάλυψη και εκμετάλλευση μεταναστών σε κλειστή κοινότητα, με ένταση που χτίζεται σαν τραγωδία χωρίς περιττή βία. Το φιλμ αφήνει ανοιχτά τα ερωτήματα, εμπλέκοντας ενεργά τον θεατή σε μια διαδικασία ηθικού προβληματισμού.
Το Capernaum, που σημαίνει χάος στ αραβικά, είναι ένα συγκλονιστικό δράμα για την ακραία φτώχεια, την παραμέληση παιδιών και την προσφυγική κρίση γυρισμένο στη Βηρυτό του Λιβάνου. Η ταινία ξεκινάει με ένα 12χρονο αγόρι να μηνύει τους γονείς του επειδή το έφεραν σε έναν κόσμο χωρίς μέλλον.
Πολλοί ηθοποιοί, όπως ο πρωταγωνιστής Zain (πραγματικός Σύριος πρόσφυγας) και η Rahil (παράνομη μετανάστρια από την Αιθιοπία), υποδύονται τη δική τους, γεμάτη προβλήματα ζωή, κάνοντας την ταινία να μοιάζει περισσότερο με ντοκιμαντέρ.
.jpg)
Requiem
For a Dream (2000)
Η
ταινία Requiem for a dream / Ρέκβιεμ για ένα
όνειρο πραγματεύεται διάφορες μορφές
εξάρτησης, που οδηγούν τους πρωταγωνιστές
στον εγκλεισμό σε ένα φανταστικό κόσμο
αυταπάτης και αυτοκαταστροφής. Στη
δεύτερη μόλις ταινία του ο Darren Aronofsky
καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία
με γρήγορους αφηγηματικούς ρυθμούς,
αληθοφανή και με σκοτεινή ατμόσφαιρα.
Στο επίκεντρο
βρίσκονται
οι παράλληλες ιστορίες, που έχουν ως
συνδετικό κρίκο τη σχέση μεταξύ μιας
μοναχικής χήρας και του γιου της.
Μια
ταινία για τη μοναξιά, την εγκατάλειψη,
την φθορά, τον πόνο, τα ναρκωτικά, το
ποτό, τα χάπια αδυνατίσματος, την
τηλεόραση, το αγοραίο
σεξ.
Με
μηνύματα που δίνονται μέσα από την
καθαρή αφήγηση, απαλλαγμένα από τις
προσωπικές σκέψεις του δημιουργού, ώστε
ο θεατής να βγάλει ανεπηρέαστος τα δικά
του συμπεράσματα. Όσο για το soundtrack, ένα
απ' τα καλύτερα στην ιστορία του
κινηματογράφου.
Pokot / Spoor
Παρουσιάζεται ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό θρίλερ σε μια απομονωμένη περιοχή της Πολωνίας, όπου μια εκκεντρική γυναίκα που αγαπά τα ζώα μπλέκεται σε μια σειρά μυστηριωδών θανάτων κυνηγών. Καθώς οι αρχές την αντιμετωπίζουν σαν «γραφική», εκείνη επιμένει ότι κάτι βαθύτερο συμβαίνει και η ένταση ανεβαίνει όσο η τοπικοί άρχοντες κλωνιζονται.
Η ταινία μιλάει για εξουσία, αυθαιρεσία, διαφθορά, και τη σχέση ανθρώπου - ζώων αφήνοντας ένα αιχμηρό σχόλιο για τη βία που θεωρείται “φυσιολογική” όταν είναι θεσμοθετημένη.
Ο «Pokot» είναι πολωνικός κυνηγετικός όρος και αναφέρεται στην καταμέτρηση/παράταξη των σκοτωμένων ζώων στο τέλος ενός κυνηγιού.
Ο
αγγλικός τίτλος «Spoor» σημαίνει
«ίχνος/πατημασιά» (και συχνά «μυρωδιά/ίχνος»
ζώου στο πλαίσιο του κυνηγιού) και
παραπέμπει στο μυστήριο και στα ίχνη
που αφήνονται
πίσω.
Πατήστε εδω
ή
εδω
ή
εδω
The Green Mile - Το πράσινο μίλι
Η ταινία διαδραματίζεται σε πτέρυγα θανατοποινιτών στον αμερικανικό Νότο τη δεκαετία του 1930 και ακολουθεί τον αρχιφύλακα Πολ Έτζκομπ, που προσπαθεί να κρατήσει την ανθρωπιά του μέσα σε ένα σύστημα εκτελέσεων. Όταν φτάνει ένας νέος κρατούμενος, ο Τζον Κόφι, ένας «ήρεμος γίγαντας» καταδικασμένος για ένα φρικτό έγκλημα, ο Πολ αρχίζει να αμφιβάλλει για την ενοχή του καθώς συμβαίνουν ανεξήγητα, σχεδόν θαυματουργά γεγονότα.
Το νόμιμο και το ηθικό σαν έννοιες έρχονται συνεχώς σε σύγκρουση.
Είναι μια συγκινητική ιστορία για δικαιοσύνη, ενοχή και συμπόνια, με έντονη κριτική στη θανατική ποινή και στο ρατσισμό εποχής.
Soy Cuba - I Am Cuba - 1964
Είναι μια ασπρόμαυρη σοβιετο-κουβανική ταινία-ανθολογία με τέσσερις ιστορίες, που δείχνουν διαφορετικές πλευρές της ζωής στην Κούβα πριν την επανάσταση: από την εκμετάλλευση και τη φτώχεια μέχρι την καταστολή και την αντίσταση. Δεν ακολουθεί έναν πρωταγωνιστή, αλλά χτίζει ένα συλλογικό πορτρέτο μιας χώρας που οδηγείται σταδιακά σε ριζική αλλαγή.
Είναι διάσημη για τα εντυπωσιακά, μεγάλης διάρκειας μονοπλάνα και την πρωτοποριακή κινηματογράφηση.
Captain Fantastic
Το Captain Fantastic είναι μια ταινία (κωμωδία-δράμα) για έναν πατέρα που μεγαλώνει τα έξι παιδιά του μακριά από την κοινωνία, με αυστηρή εκπαίδευση και αντισυμβατικές αξίες. Όταν πεθαίνει η μητέρα τους, αναγκάζονται να ταξιδέψουν για την κηδεία και έρχονται αντιμέτωποι με συγγενείς και κανόνες που δεν γνωρίζουν, κάτι που δοκιμάζει την οικογένεια και τις επιλογές του πατέρα.
Συνεχώς παρατηρούμε τη σύγκρουση των δύο μοντέλων ζωής, ριζοσπαστική αυτονομία και καπιταλιστική κανονικότητα.
Στην ουσία, η ταινία θέτει το δίλημμα ανάμεσα στην ελευθερία/ιδανικά και στην ανάγκη για ασφάλεια και ένταξη.
Μάτια
ερμητικά κλειστά - Eyes Wide Shut
Η ταινία εστιάζει στην αποκάλυψη ενός σκοτεινού υπόκοσμου της υψηλής κοινωνίας και στη σύγκρουση ανάμεσα στη συζυγική πίστη και την καταπιεσμένη επιθυμία.
Οι μυστικές τελετές παρουσιάζονται ως χώροι όπου η απόλυτη εξουσία του πλούτου καταργεί κάθε ηθικό και κοινωνικό κανόνα, μετατρέποντας τους συμμετέχοντες σε αναλώσιμα αντικείμενα.
Η αφήγηση υπονοεί ότι αυτή η διαφθορά είναι δομικό στοιχείο ενός συστήματος όπου οι ισχυροί συγκαλύπτουν εγκλήματα και εξαφανίζουν ζωές για να προστατεύσουν την εικόνα τους.
Έβρος:
Ένα ποτάμι που
“κάποιοι” ορίσανε ως
σύνορο. Στη μία του όχθη φυτέψανε
νάρκες,
τις
οποίες
προσπαθούν
να καθαρίσουν
μελλοθάνατοι
φαντάροι.
Ο Γιάννης είναι ένας από αυτούς και
δεν διστάζει να υψώσει το ανάστημά του
μπροστά στο στόμα του Άδη, έλκεται από
την ιδέα του προσωπικού χαμού. Κανείς
δεν τον περιμένει πουθενά.
Μια νέα
γυναίκα, η Χρύσα, περνάει παιδιά μεταναστών
απέναντι, προκειμένου να καταφέρει να
εξασφαλίσει τα προς το ζην για
όλη την φτωχική οικογένειά
της. Ένοχη σε κάθε της κοίταγμα και με
ψυχή γλυκιά και ατίθαση, η Χρύσα, αργά
η γρήγορα, θα βρεθεί στο διάβα του Γιάννη
και τότε θα πρέπει πλέον να αναμετρηθεί
με τη ματιά του «αγίου» της όχθης.
Γιατί
η μοίρα τους είναι κοινή και δεν είναι
άλλη από το καθημερινό παιχνίδι με τον
θάνατο, το
οποίο μοιάζει
δύσκολο να μείνει ατιμώρητο, μια και τα
κάθε λογής σύνορα που επιχειρούν να
διασχίσουν οι άνθρωποι ζητούν το τίμημά
τους.
Και
οι
κολασμένοι συνεχίζουν
να
ψάχνουν το δικό τους απάγκιο.
Σκηνοθεσία
του Πάνου
Καρκανεβάτου.
--
Πατήστε εδώ
ή
εδώ
ή
(Για
να δούμε
την ταινία:
1-
πατάμε
Proceed
to
video...,
2-
κλείνουμε
τις διαφημίσεις
που άνοιξε
3-
πατάμε
στο κουμπί
'play' πάνω στην εικόνα
4- ξανακλείνουμε
τις διαφημίσεις
5- ΜΗΝ πατήσετε πουθενά
αλλού )
εδώ
.jpg)
Η μαχαιριά - The
Cut (2014)
Μαρντίν, 1915.
Η τουρκική
αστυνομία συλλαμβάνει όλους του Αρμένιους
άντρες μέσα σε μια νύχτα και ο νεαρός
σιδηρουργός, Nazaret Manoogian, αποχωρίζεται
βίαια την οικογένειά του.
Χρόνια
αργότερα, αφού ο Nazaret έχει επιβιώσει από
τη γενοκτονία, μαθαίνει ότι οι κόρες
του είναι κι αυτές ζωντανές.
Κάνει
σκοπό της ζωής του να τις ξαναβρεί και
περιπλανιέται από την έρημο της
Μεσοποταμίας ως την Αβάνα και τα
απομονωμένα βοσκοτόπια της Βόρειας
Ντακότα.
Σε αυτή την οδύσσειά, θα
συναντήσει απλούς ανθρώπους έτοιμους
να του συμπαρασταθούν και να τον βοηθήσουν
αλλά και την άλλη πλευρά της απαξίωσης
και της βαρβαρότητας.
Πατήστε εδω
ή
εδω
Νεκρός Αδερφός
Δύο
αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ ένα
νεαρό αγόρι και στη συνέχεια αποχωρούν
με το περιπολικό τους και συνομιλούν
επί ώρα μέσω ασυρμάτου με το κέντρο
άμεσης δράσης λέγοντας ψέματα.
Η
μικρού
μήκους
ταινία είναι βασισμένη στις θέσεις της
πολιτικής αγωγής στη δίκη για τη δολοφονία
του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κατά τη
διάρκειά της ακούγονται αποσπάσματα
από σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου
καθώς και από το δημοτικό τραγούδι «Του
Νεκρού Αδερφού».
Ο
Γκλου το Άλογο βρίσκει δουλειά (και
μαθαινει τι θα πει Ταξική Συνείδηση)
Glue
the Horse Gets a Job (and Awakens to Class Consciousness)
Ένα
βίντεο - κουκλοθέατρο που εξηγεί με απλό
τρόπο την έννοια της ταξικής συνείδησης.
Ο Φρανκ ο καπιταλιστής προσπαθείς να
κλέψει την αξία της εργασίας του Αλόγου
εργασίας, με αποτέλεσμα ο Karl Marx Chan να
γίνει ένας εκνευρισμένος γατούλης!
(Θα χρειαστεί να ενεργοποιήσετε τους Ελληνικούς υπότιτλους)
Mommy
I had a nightmare last night
Ο εφιάλτης είναι
πραγματικότητα για κάποιες ζωές ενώ
για άλλες
είναι συνήθεια, έθιμα
και άγνοια.
Απόντες 1996
Καλοκαίρι
του 1987. Έξι φίλοι από τη Σαλαμίνα
συναντιούνται σε μια καφετέρια του
νησιού. Στη συνέχεια, σταδιακά μέσα σε
μια επταετία, βιώνουν την ωρίμανσή τους
ως απομάκρυνση απ’ τον παράδεισο της
εφηβικής ανεμελιάς, καθώς και η μεταξύ
τους συναισθηματική επαφή αρχίζει
σιγά-σιγά να φθίνει. Αντιλαμβάνονται
πως δεν είναι πια το επίκεντρο του κόσμου
και ότι έχουν απορροφηθεί από το κοινωνικό
σύστημα που δεν αστειεύεται. Χρόνο με
το χρόνο, οι συναντήσεις τους γίνονται
όλο και πιο αραιές, και κάθε φορά η
επιστροφή τους στο νησί κουβαλά τα ίχνη
των διαφορετικών πλέον προσωπικών τους
εμπειριών που όλο και περισσότερο φέρουν
τα σημάδια της σύγχρονης κοινωνικής
πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας,
που - αργά αλλά σταθερά - τους αλλάζει
και τους διαβρώνει. Το τέλος της εποχής
των συλλογικών οραμάτων θα τους βρει
σκορπισμένους, αντιμέτωπους με την αυγή
μιας εποχής στην οποία κυριαρχούν οι
ατομικές λύσεις και επιδιώξεις."
Η
αυτονόητη
φιλία τους ξεθωριάζει αναπόφευκτα. Στο
τέλος γίνονται σχεδόν ξένοι μεταξύ τους
παρόλο που “κάποιος
λείπει από τη παρέα”.
Μέρος
1
Πατήστε εδω
Μέρος
2
Πατήστε εδω
Joker
2019
Εξετάζοντας
το μύθο του «Joker» από ένα αμιγώς κοινωνικό
πρίσμα, το νέο φιλμ του Τοντ Φίλιπς
προσφέρει ένα τρυφερό αλλά και τρομακτικό
πορτρέτο.
Βασισμένος
σε μια πρωτότυπη ανάγνωση του χαρακτήρα,
ο Αρθουρ Φλεκ της ταινίας δεν είναι ένας
εκ φύσεως παρανοϊκός κακός αλλά το
δημιούργημα μιας κοινωνίας που δε δίνει
την ίδια σημασία σε όλες τις κοινωνικές
τάξεις, που υποβιβάζει και υπονομεύει
τους μη προνομιούχους, αντιμετωπίζοντας
τους σαν σκουπίδια και που με τρομακτική
ευκολία στιγματίζει
όσους και όσα δεν μπορεί να κατηγοριοποιήσει
σε εύκολα ορισμένα κουτιά.
Η
εικόνα της
πόλης που εξελίσσεται η πλοκή
(Gotham
City),
η
χωρική της
διάρθρωση, οι παρηκμασμένες γειτονιές
της,
τα πολυτελή κτίρια, οι απεργίες, τα
σκουπίδια της,
τα golden boys , η διάχυτη βία της,
η εγκατάλειψη των «τρελών» και των
«ανάξιων»– καθορίζεται από έναν βαθύ
ταξικό διαχωρισμό'
μεταξύ πλούσιων και φτωχών, αστών και
προλετάριων, των πάνω και των κάτω. Όλα
αυτά τα δομικά μέρη του φιλμ στοιχειοθετούν
έναν σκληρό, επιθετικό κόσμο.
Μάλιστα,
δεν είναι απλά «ταξική» η κοινωνία του
Gotham αλλά καπιταλιστική, αφού (όπως
γίνεται σαφές στη δήλωση του Wayne περί
επιτυχημένων και αποτυχημένων που
παίρνουν ό,τι τους αναλογεί) μήτρα και
μέτρο όλων των ταξικών διαχωρισμών που
σκιαγραφεί η ταινία είναι το πόσο αξίζει
ο καθένας σε μια κοινωνία-αγορά.
Οι
ψυχαναλυτικές και ψυχιατρικές προσεγγίσεις
που
έχουν ακουστεί για την ταινία,
φαίνεται να αγνοούν ίσως την πιο σημαντική
σκηνή της ταινίας, που αποδεικνύει ότι
η «τρέλα» του Τζόκερ είναι αποτέλεσμα
πολιτικών επιλογών: τη στιγμή που μια
κοινωνική λειτουργός ανακοινώνει στον
ήρωα ότι κόβονται τα δημόσια προγράμματα
ψυχικής υγείας, χάρη στα οποία λάμβανε
τα φάρμακά του και μπορούσε να επισκέπτεται
γιατρούς.
Βέβαια,
η συγκεκριμένη
κοινωνική λειτουργός κάνει στερεότυπα
και μηχανικά τη δουλειά της, αδυνατεί
να ακούσει τον άνθρωπο που έχει απέναντί
της και απλά μεσολαβεί, γραφειοκρατικά,
για να παίρνει τα φάρμακά του. Ωστόσο,
και αυτή η πενιχρή βοήθεια παύει να
υπάρχει γιατί καταργείται η υπηρεσία
της.
Δεν
πρόκειται για ένα σεναριακό εύρημα που
διευκολύνει την πλοκή. Η σχετική απόφαση
ελήφθη πραγματικά το 1988 από τον πρόεδρο
Ρίγκαν ο οποίος ψαλίδισε τα ομοσπονδιακά
προγράμματα ψυχικής υγείας κατά 25%
πετώντας κυριολεκτικά στον δρόμο
χιλιάδες ανθρώπους που έβρισκαν καταφύγιο
και προστασία σε κρατικές δομές. Πολλοί
από αυτούς κατέληξαν σύντομα σε φυλακές,
ακριβώς τη στιγμή που ο Ρίγκαν δημιουργούσε
τη βιομηχανία ιδιωτικών σωφρονιστικών
καταστημάτων. Το νεοφιλελεύθερο κράτος
δημιουργούσε ταυτόχρονα την προσφορά
και τη ζήτηση κρατουμένων, προς όφελος
του ιδιωτικού τομέα.
Στην
ένταση αυτή που ορίζει το γίγνεσθαι του
Arthur Fleck σε Joker,
και που η ταινία αποτυπώνει ως ένταση
μεταξύ (ψυχωτικού) εγκληματία και
(πολιτικού) εξεγερμένου, ίσως βρίσκεται
το πλέον ριζοσπαστικό στοιχείο της
ταινίας,
ότι η πορεία προς την παράνοια και
την αδικία μπορεί
συγχρόνως να γίνει δίοδος προς μια
κοινωνική χειραφέτηση.
Τέλος,
η ταινία ταιριάζει
απόλυτα
σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν
κατάφεραν ποτέ να πάνε να την δούνε, σε
εκείνους που ούτε καν μάθανε για αυτή,
σε εκείνους που ίσως δεν θα τους επέτρεπαν
από τα ταμεία να πάρουν εισιτήριο ή θα
τους πετούσαν έξω οι σεκιουρητάδες
επειδή θα δημιουργούσαν πρόβλημα ή
δεν είχαν να πληρώσουν το
αντίτιμο.
Πατήστε εδω
The Navigators
ΒΡΕΤΑΝΙΑ 1995 : Η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων προκαλεί θυελλώδη ανατροπή εργασιακών σχέσεων. Αβέβαιο μέλλον περιμένει τους ήρωες – εργαζόμενους στους σιδηροδρόμους – και μέσα από την ανασφάλεια που αρχίζουν να βιώνουν, δοκιμάζεται η φιλία τους και η σχέση με τους γύρω τους. Ο Κέν Λόουντς μέσα από τη καταγραφή των υπαρκτών κοινωνικών προβλημάτων, συνθέτει πάντα ενδιαφέροντες καθημερινούς ανθρώπινους χαρακτήρες, ενώ η κινηματογραφική γραφή του αποτελείται από μια ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων που άλλοτε έχουν χιουμοριστική και άλλοτε δραματική απόχρωση, πάντα μέσα από τη δική του ιδιαίτερη, ανοιχτά πολιτικοποιημένη κινηματογραφική γλώσσα. Το «Navigators» είναι ένα ευρηματικό κοινωνικό δράμα με καλές ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης μένει πιστός στο στυλ του κοινωνικού ρεαλισμού που τον καθιέρωσε και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία – καταγγελία των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων και της επίδρασης που αυτές ασκούν στη ζωή και την ψυχοσύνθεση των εργαζομένων. Το αιχμηρό σλόγκαν της ταινίας ¨δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις¨ δημιουργεί πολλά ερωτήματα στο κοινό για το αβέβαιο εργασιακό μέλλον και γενικότερα για την ίδια τη ζωή στον καπιταλισμό. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα που βγήκε η ταινία στις αίθουσες έγινε συγκυριακά ένα μεγάλο σιδηροδρομικό ατύχημα στη Βρετανία με 5 νεκρούς, που δεν είναι ασφαλώς το πρώτο. Είναι γεγονός ότι οι Βρετανοί είδαν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας τους να αλλάζει προς το χειρότερο μετά την ιδιωτικοποίησή του, ενώ τα «ατυχήματα» έχουν αυξηθεί σε πρωτόγνωρο βαθμό. Οι » Navigators » είναι μια ταινία που καταγράφει με έναν εκπληκτικό τρόπο τη σημερινή περίοδο της ανεργίας, της ανασφάλειας και των προσωπικών αδιεξόδων.
The
Motorcycle Diaries
Τα
Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (Diarios de
motocicleta) είναι μια βιογραφική ταινία
παραγωγής
του 2004 όπου
δύο φίλοι από την Αργεντινή, ο Ερνέστο
Γκεβάρα και ο Αλμπέρτο Γκρανάδο διασχίζουν
την Λατινική Αμερική, σ' ένα ταξίδι που
άλλαξε τις ζωές τους αλλά και την
Ιστορία.
Ο Ernesto Guevara de la Serna και
ο
Alberto Granado μέλη
της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας
βλέπουν πως στην
Αργεντινή απουσιάζει
η
επαναστατική προοπτική,
και
αποφασίσουν να ζήσουν μια περιπέτεια
ταξιδεύοντας σε όλη την Νότιο Αμερική,
καβάλα
στην μοτοσικλέτα του δεύτερου. Ένα
σχέδιο που το έχουν ονειρευτεί από
καιρό. Το
ταξίδι διασκέδασης και αναζήτησης
περιπέτειας θα μετατραπεί σε πορεία
προς την αμετάκλητη ενηλικίωση και την
δόμηση των πιστεύω τους.
Βασισμένη
στα
προσωπικά
ημερολόγια
των αληθινών προσώπων,
το
“Ημερολόγια
Μοτοσικλέτας” δεν είναι ένα απλό road
movie. Εκτός
από τις
αστείες καταστάσεις και
τα
απρόοπτα συμβάντα θα
γνωριστούν
και θα δεθούν με
τους
κοινωνικά/ταξικά
αδικημένους/αποκλεισμένους
κατανοώντας
και ερμηνεύοντας τα προβλήματα τους,
αφού
το ταξίδι τους δεν έχει σχέση με τον
επιφανειακό
τουρισμό.
Πατήστε εδω
ή
εδώ
Katzelmacher (1969)
Εκπληκτική
αποτύπωση των αντιδράσεων του μικρόκοσμου
μιας δυτικογερμανικής πολυκατοικίας
απέναντι στην έλευση ενός «ακοινώνητου»
έλληνα μετανάστη. Η δεύτερη και
πολυβραβευμένη ταινία του Φασμπίντερ
(Rainer
Werner Fassbinder),
της οποίας τα γυρίσματα διήρκεσαν
μόλις εννέα ημέρες.
Το 1969, ο Φασμπίντερ γύρισε την εξαιρετική ταινία (Γείτονας / Ο Έλληνας Γείτονας) που βασίστηκε στο θεατρικό του έργο «Katzelmacher» (υβριστικός χαρακτηρισμός για τους μετανάστες από τις χώρες του Νότου) και με τον ίδιο στον ρόλο του Έλληνα, μιλάει για τον Γιώργο, έναν μετανάστη που μπαίνει στη ζωή τεσσάρων νεαρών ζευγαριών.
Ο ζαμανφουτισμός, η φιλοχρηματία, η πλήξη και η μονοτονία, των περισσότερων ενοίκων, δεν αργεί να θρέψει το μικρόβιο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.
